Trinkhallen, Ruhr bölgesinin köy meydanı olarak kabul edilir. İnsanlar birbirlerini tanır, buluşur, sohbet eder, yaşar ve hepsinden önemlisi anılarını paylaşır. İçki salonu uzmanı Dietmar Osses tatlı çantalar, kusurlu olanın cazibesi ve otantikliğin paha biçilmezliği hakkında konuşuyor.
Bay Osses, ne sıklıkla bir içki mekanını ziyaret edersiniz?
Haftada bir kez. Ara sıra alışveriş için. Gazeteler. Karıma sigara getiririm. Üç ayda bir, Pazar günleri de waffle'larım için kiraz veya elma sosuna ihtiyacım olduğunu hatırlıyorum. Onları oradan alıyorum.
Trinkhalle, Berlin Späti'nin yapamadığı neyi yapabilir? Bir büfe yine de bir büfe değil midir?
Yapısal olarak bu küçük dükkanlar sanayileşmiş tüm şehirlerde rastlanabilecek bir olgudur. Berlin'de uzun cepheli devasa apartman blokları vardır. En altta bir yerde Späti vardır. Ruhr bölgesinde çok fazla alan ve bir ila iki katlı işçi konutları vardır. Burada buluşmanın tamamen farklı bir mimari ve atmosferik niteliği vardır.
"Treffpunkt Trinkhalle" serginizi bilinçli olarak Hannover kömür madenine getirdiniz. Neden?
Kömür ocaklarının fabrika kapılarında birçok içki salonu bulunuyordu. Orada herkes birbirini tanır, vardiyadan önce ve sonra gelir, sohbet ederdi. Ruhgebiet'te, içki salonları bir buluşma ve kalıcı bir karakter geliştirdi. Kömür ocakları kapanalı çok oldu. Ancak eski madenciler hala içki salonlarına gidiyor. Sabahları kahve, öğlenleri gazete ve akşamları da bira içmek için.
Dietmar Osses "Treffpunkt Trinkhalle" adlı sergisinin önünde
İçki merkezleri bir noktada yok mu olacak?
Elbette bazı içkili mekanlar yapısal değişimin kurbanı oldu. Eskiden kömür madenlerinin olduğu yerlerde şimdi alışveriş merkezleri var. Akşamları orada artık hayat yok, sadece büyük, ıssız bir otopark var. İçkili mekanlar da iş modellerinin küçüklüğü nedeniyle son derece dinamik. Önce faksla başladılar, sonra internet ve uluslararası telefon kartları satın alma olanağı geldi. İçki salonu sahipleri bir yandan gelenekçidir. Ancak her zaman zamana ayak uyduran teklifler sunmaya da çalışıyorlar.
İçkili mekanların en büyük cazibelerinden biri de kusurlu olmalarıdır. Kişisel ve doğaçlamadırlar.
Dietmar Osses
Çeviklik, yerelleştirme ve benzersizlik bugünlerde tüm şirketlerin peşinde olduğu şeyler. Büyük oyuncular küçüklerin kitabından bir yaprak almalı mı?
İçkili mekanlar yenilikçi ve çeviktir. Bir zamanlar içki salonu zincirlerine güvenme girişimi vardı. Başarılı olamadılar. Ana iş fikirleri optimize edilmiş bir sistemi takip etmek değil. Bunu sistem lojistiğine göre çalışan kiosklarda görebilirsiniz. Kioskların en büyük cazibelerinden biri kusurlu olmalarıdır. Kişisel ve doğaçlamadırlar. Yeni bir şey sunmak istiyorsanız, karton tepsiyi ters çevirir ve üzerine şöyle yazarsınız: "Ekmekler bugün sadece bir avro."
Peki ya rekabet? Diğer tezgahlar da artık aralıksız bağlılık gösteriyor.
Tabii ki baskı var. Artık kimse fabrika kapısının önünden geçmiyor. Benzin istasyonundaki dükkana gidiyorlar. Ancak, Trinkhalle'nin sunduğu gibi oyalanmaya odaklanan ve merhaba demek ve biraz sohbet etmek için yeterli zaman sunan başka bir benzin istasyonu bilmiyorum.
Bu kulağa sağlıklı bir yavaşlama gibi geliyor mu?
Birazcık. Birçok büyük süpermarket, oyalanabileceğiniz pazar yerlerinin reklamını yapan amiral mağazalar açıyor. Bazı benzin istasyonları son zamanlarda renkli çantalar satmaya başladı. Bu özel, ev yapımı şeyi taklit ediyorlar. Ama bu çok zor. İnsanlar ilk marklarını içki salonunda tatlılara harcadılar, ilk sigara paketlerini satın aldılar. Bu onları birbirine bağlıyor. Ayrıca hiç kimsenin bir çocuk şeker torbasında ne olduğuna karar vermekte zorlanıyor diye sabırsızlandığını görmedim. Bunu herkes bilir.
Tarihçi Dietmar Osses, Hanover Kömür Madeni'ndeki Westfalya Eyaleti Sanayi Kültürü Müzesi'nin müdürüdür. Küratörlüğünü üstlendiği "Treffpunkt Trinkhalle" sergisi şu anda Bochum'da görülebilir. Osses ayrıca "Büdchen" hakkında bir kitap da yayınladı: "Die Bude. Trinkhallen im Ruhrgebiet.", diyor.